Hede Hödö

Saat 19:30 civarı, İst.dayım. Arabamla Kütahya'ya yola çıkıyorum. Arabada hiç gaz yok, yani her an bitti bitecek, bunu da biliyorum ama depoda az birşey benzin var, olur da gaz biterse bu benzine güveniyorum. Otobanda hep gaz aldığım aygaz veren servis alanından da gaz alacağım.

İlerliyorum otobanda, araba kasılmaya başladı, gaz sonlarına yaklaşıyor. En sağ şeride geçtim, hızı 100 civarına düşürdüm. Bu hızda giderken her zaman arabayı benzine alırım, biraz yavaşlar ve sorunsuz benzine geçer, tekrar hızlanmaya başlar. Aldım benzine, araba yavaşladı ama hızlanmadı, uzun zamandır da benzin kullanılmıyor ve çok az bir miktar vardı depoda, benzinin bittiğini düşünerek tekrar gaza aldım ve iyice yavaşlayarak 50-60 ile devam etmeye başladım yola.

Servis alanına 5 KM kaldığını gösteren levhayı gördüğümde istesem de hızlanamıyordum, emniyet şeridinden dörtlüleri yakmış şekilde 40 ile gidiyordum. O sırada emniyet şeridinde başka bir araba gördüm, adam inmiş arabayı itiyor, dursam tekrar kalkamayacağım için geçip gittim, bir 100 mt kadar ilerlediğimde hızım 20'ye düştü ve bir 50 mt daha gittiğimde yolda kaldım.

Artık burada yazmıyorum, daha doğrusu hiçbir yerde yazmıyorum.. Aylar geçmiş son yazımız üzerinden ve açıkçası o kadar zaman geçmesine rağmen yazma isteği duymadım burada.. Neyse ki, bu yazılar her zaman burada kalacak.. Canım isterse yazmaya başlarım tekrar..

Siteye en son yazı yazalı bi ayı geçmiş.
Peki neler oldu bu bi ayda, niye bu kadar ihmal ettim sitemi, kısa bir özet geçelim bakalım.

İlk olarak HDD sorunu baş gösterdi. Bozulup traktör gibi ses çıkaran HDD'mi değiştirdim, format dosya taşıma vs.. derken hem zaman hem de emek harcadım.

İkinci etken ise, sınavlar. Tabi ki bu ilkinden daha büyük bir etken ama bilgisayarsız nefes alamadığımı düşünürsek moralimin ne kadar bozulduğunu tahmin edersiniz. Herneyse, sınavlara çalıştım, bildiğiniz inekledim yani. Hakkaten inekledim ve ilk kez üniversite hayatımdaki en yüksek notları bekliyorum okuldan, az bişi çalışmayla sınavların ne kadar iyi geçebileceğini unutmuşum 🙂 Tabi ki en çok vakti ve emeği yiyen bu oldu.

Üçüncü etken, hastalıklar. Bi ciğerlerim ağrıdı, tam atlatırken bi daha vurdu hemde sağlam vurdu, yatağa düşürdü. Yorganı üstünden attığın an titremeye başlayıncainsan yataktan çıkıp pc başına oturamıyo açıkçası 🙁 Hala hastalık tam anlamıyla geçmedi ama artık bitti gibi bişey, dert olmuyor artık.

En önemli etken ise, güzel sevgilim. Bu aralar üstüne çok gittim, boş yere üzdüm onu. Tartışmalar bir yana, insan canından çok sevdiği birini üzmüş olmanın moral bozukluğuyla hiçbirşey yapamıyor.

Seni hiçbir zaman üzmek istemedim, bu aralar sana yüklendiğim için de özür dilerim.. Seni kendimden çok sevdiğimi unutma sakın..

Bir yıl daha geçti, nasıl geçtiğini anlayamamış olsam da.. 21 yaş bitti..

Ne diyeyim, zaman su gibi akıp gidiyor.. Her geçen yıl kendime birşeyler katmış olmak da çok güzel bir şey ama yine de her geçen yıl bir garip hissediyor insan kendini.. Her geçen yıl mutlak sonra daha da yaklaşıyor insan..

nihayet artık sık sık internette olabileceğim. eskisi gibi olacak herşey.. baya olmuş yazmayalı.. bu da açılış yazısı olsun 🙂