| | devamını göster..

| | devamını gizle..

artık kabuğuma çekiliyorum. ne olursa olsun, hiçkimse için uğraşmak zorunda olmadığım yere, çekirdeğe dönüyorum. çünkü orada sadece ben varım, sadece güzel şeyler var, sadece hayaller, sadece umutlar var.. mutluluk var..

her geçen gün bir umudun daha suya düşmesi, biraz daha fazla yıpranış, biraz daha yaralanma, daha fazla kanama.. artık kaldırmıyor bünyem. sadece yok olmak istiyorum. ölmek de değil, soyutlanmak istiyorum dünyadan.

artık rahat bırakın beni, hayallerimle, umutlarımda başbaşa bırakın. her gün bir kez daha öldürmekten vazgeçin. her gün daha fazla yaralamaktan vazgeçin. siz ne biliyorsunuz ki hayat hakkında? neler yaşadınız ki siz? nasıl anlayabilirsiniz ki beni? ailenizle mi tartıştınız, onu herkes yaşıyor. parasız mı kaldınız, onu herkes yaşıyor. hele gelip de sevgilim terketti hiç demeyin. ne biliyorsunuz ki acı çekmek hakkında? ne biliyorsunuz ki en derininizde biryerlerin kanaması hakkında? ne biliyorsunuz ki bu kadar acıya rağmen yaşamak, tutunacak birşeyler aramak hakkında? ne biliyorsunuz ki tutunduğunuz şeylerin yok olması hakkında?

bırakın kardeşim. bi halt bildiğiniz yok. yaşamayı bildiğiniz yok. yaşamak sadece iyi bir maddiyat ve arkadaşlardan ibaret değildir. yaşamak acılara dayanmaktır. çünkü acılar hep olacak. acılar bittiği an yenisi gelecek. insanın bünyesi böyle birşey.. kaçınız biliyorsunuz yaşamayı?

bundan sonra yokum ben. çekiliyorum hayattan. bırakın, hayallerimle yaşayayım. bırakın içimdeki umutlar solmadan rüyalarımda bu hayalleri gerçekleştireyim. bırakın mutlu olayım kendi dünyamda.. bırakın uyuyayım bir daha hiç uyanmamak üzere, güzel rüyalar eşliğinde..

| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

| | devamını göster..

| | devamını gizle..

insan eski günleri özlüo.. eğlenenleri mutlu olanları gördükçe morali bozuluo.. ne zor bişi yalnız geçirmek özel günleri..

bir yılbaşını daha yalnız geçiriyorum, bir de bayram. aman ne bayram! aman ne yılbaşı!

şimdi yeni yıla girdik de noldu? ben hayatımda bi değişiklik ya da bi iyileşme göremiyorum. yine aynı rezillik, yine aynı bokluğun içindeyim.. ha tabi özel gündür kutlanır mutlu olunur filan, ama yalnız da olmuo be.. tadı olmuo.. daha da morali bozuluo insanın.. bütün herkes eğlenirken böyle yalnız yalnız.. koyuyo adama..

bakalım, kimbilir belki bidahaki yılbaşı yalnız olmam..

| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

| | devamını göster..

| | devamını gizle..

hastayım ve hasta olunca rapor alma gibi bi lüksüm yok. çalışmak zorundayım, ateşten ve titremekten gözlerim kararırken bile.. hem de freelance çalışmama rağmen! çünkü para kazanmak zorundayım.. yaptığım işten her ne kadar zevk alıyor olsam bile kendime tatil veremiyorum.. çünkü sadece zevk amaçlı değil, para kazanmak zorunda olduğum için çalışıyorum.. buna sebep olan kişi(ler?) ortada ve on(lar?)a duyduğum nefret, öldürme isteği hiç bitmeyecek. hem geleceğimi mahfettikleri için, hem de beni bu zorunluluğa bu şekilde şimdiden ittikleri için..

ehliyetimi aldım diye sevinemedim bile.. araba bozuk.. onu da yaptırmak için para lazım çalışmak lazım.. iş iş iş..

okul işi yalan oldu zaten.. malatyada okulu bırakmasaydım bile mecburen bırakmak zorunda kalacaktım aynı kişi(ler) yüzünden. bıraktığımı öğrenenler geri gidip okusan diyor. gidip okumayı zaten istemiyorum ama istesem bile öyle bir imkanım yok. okumak değil çalışmak lazım..

össye hazırlanacaktım bu sene ve tekrar başka bir yere girecektim. dersaneye gidemedim aynı kişi(ler) yüzünden. şimdi de bırakın ders çalışmayı, para kazanma derdi yüzünden 1 gıdım ders çalışamıyorum. öss işi de yalan oldu. açıköğretim fln artık ne olursa girecez biyere.. onu da nasıl bitirecem bilmiyorum ama bakıcaz bi çaresine..

en önemli etken de özlem. bana hayat veren, herşeyden çok sevdiğim insanın yanında olamıyorum. onun için yapamayacağım hiçbirşey yok, beni ayakta tutan tek şey de o zaten. ailem benden hala öss konusunda bişiler beklediği için ders çalışmak amacıyla onun yanına gitmeme de izin yok. bilmemkaç ayda bir anca.. öyle çok özledim ki..

bir de bazen bazı embesiller çıkıyor bana hayat veren kişiye yaptığım masraf için gereksiz diye değerlendirme yapıyor. olmayan beyniyle akıl vermeye kalkıyor bırak onu diye. ben onsuz yaşayamam ki.. bir insan hayatından nasıl vazgeçebilir? bunu anlamak çok mu zor? hadi anlayamıyorsun diyelim, sen kimsin ki benim hayatıma bu şekilde extreme bir tavsiyeyle gelmeye kalkıyorsun? ne amaçla?

herkes kendi sikinin derdinde. kimsenin kimseye bi faydası yok, hatta kendi menfaati sözkonusu olunca zarar veriyor herkes karşısındakine.. öz kardeş bile olsa.. bir de aradan bazı salaklar çıkıp akıl vermeye kalkıyor.

elbette hayatımda hatalar yaptım, malatyaya üniversiteye gitmem bir hataydı, istanbula çalışmaya gitmem bir hataydı, ve daha sayamayacağım çok hatam oldu. ama bu hataların sonucuna katlanan biri varsa o da benim. yaptığım her hata bana birşeyler kattı, güçlendirdi beni, bunu hissediyorum. bana hayat veren, evleneceğim kişi dışında hiçkimse benim hayatıma karışamaz. cüret bile edemez!

hala ayaktayım, herşeye rağmen.. hem de tek bir kişi sayesinde, tek bir kişi için ayaktayım.. bu şekilde yaşamak ne kadar zor olsa da mutluyum. ve bunu tek bir kişiye borçluyum. sen iyi ki varsın aşkım. beni anlayan, neden çabaladığımı bilen, yaşamamı sağlayan tek kişi sensin. bunu hiç unutma.

başka hiçkimseye ihtiyacım yok şu anda. bana destek yerine köstek olanlara ya da kendi aklınca bana hayat tavsiyeleri vermeye kalkıp moralimi bozanlara ise hiç ama hiç ihtiyacım yok. sadece benden uzak durun yeter.

aşkım, senin bana kattığın şeyleri ben asla ödeyemem. seni ne kadar çok sevdiğimi anlatamam, senin için ne olursa olsun herşeyi yaparım. çünkü deli gibi aşığım ben sana. yaşayamam sensiz.. şu anda ne yapıyorsam bizim için yapıyorum, sadece ikimiz için. bunları zaten biliyorsun fakat buraya da yazmak istedim. seni çok ama çok seviyorum..

| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..

| | devamını göster..

| | devamını gizle..

her güzel şey bitermiş derler.. ne kadar doğru bir söz! hayatını baştan sona mutlu yaşayan insan da, mutsuz yaşayan insan da dengede yaşayan insan da ölüyor sonunda.. yani güzel yada kötü olan herşey eninde sonunda bitiyor.. yaşamanın bir anlamı yokki..

ölüm sadece bir kaçış diyenler var.. ne kadar da aptalca! neyden, niye, nasıl kaçmak? herkes ölüyor eninde sonunda, ölüm kaçılamaz olan tek şey, çoğu kişinin kaçmak isteyip de kaçamadığı tek şey, mutlak son. sahip olduğumuz amaçsız ve gereksiz yaşama içgüdüsü biryerden sonra işe yaramıyor ve ölüyoruz..

sıkıntılar biriktiğinde, içinden çıkılamaz bir hale geldiğinde, hiç bitmeyecek hale geldiğinde, içimizdeki amaçsız yaşama içgüdüsü yaşamamızı ve sıkıntı çekmemizi sağlar. Ama niye? Sadece sıkıntı çekilecek bir hayat niye yaşansın ki? Ne mantığı var?

Bu duruma doğru sürükleniyorum. Sıkıntı içindeyken insanı ayakta tutan umut da yokolmaya başlayınca, yaşamanın ne kadar gereksiz olduğunu anlıyor insan. Ölümden sonrasını hiçkimse bilmese de, nasıl yaşayacağını biliyor insan. Eğer umutsuz ve sıkıntı içinde bir hayat yaşıyorsa da hayat tamamen anlamını yitiriyor.

Ölüm bir kaçış değil, mutlak sonla yüzleşmektir. Sıkıntıların hiç bitmeyeceğini görünce bu sonla bir an önce yüzleşmek de yapılacak en mantıklı şey..

Az kaldı..

| | yorumları okumak veya yorum yazmak için tıklayın..